باران باش

باران که شدى مپرس این خانه ى کیست؟

سقف حرم و مسجد و میخانه یکی است

. باران که شدى پیاله ها را نشمار،

جام و قدح و کاسه و پیمانه یکی است

. باران! تو که از پیش خدا مى آیی

، توضیح بده عاقل و فرزانه یکی است! 

بر درگه او چون که بیفتند به خاک،

شیر و شتر و رستم و موریانه یکی است!

با سوره ى دل اگر خدا را خواندى،

حمد و فلق و نعره ى مستانه یکی است.

این بى خردان، خویش خدا مى دانند،

اینجا سند و قصه و افسانه یکی است!

از قدرت حق هرچه گرفتند به کار،

در خلقت او، بال و پروانه یکی است.

گر درک کنى خودت خدا می بینى،

درکش نکنى، کعبه و بتخانه یکی است!

/ 0 نظر / 19 بازدید